KRÓLOWA LODU

Kiedyś wierzono, że skrada się cicho.

Przechodzi przez wieś, wchodzi do chaty,

lekkim podmuchem porusza bibułkami

zdobiącymi święte obrazy.

Ludzie widzieli ten wiatr,

myśleli o nim w ciszy.

Czuli Jej chłód,

ale woleli nie patrzeć w Jej źrenice.

To była Kobieta,

niszcząca Królowa Lodu.

Chory tracił powoli świadomość,

a rodzina przesuwała pod palcami

różane paciorki,

odmawiając rytmicznie modlitwę

niczym mantrę.

Ciepłe światło gromnicy

pomagało mu odnaleźć właściwą drogę.

Sam musiał zdecydować, w którą stronę się udać…

Kiedy przychodziła nikt Jej nie ukrywał.

Wszyscy się bali, ale nikt nie udawał,

że Jej nie ma.

Nie mógł Jej znieść dopiero Konsumpcjonizm.

Powiedział w końcu głośno a dobitnie w nadziei,

że Nieobecna go usłyszy:

„Nie tutaj, bo my tu śpimy!

Nie tutaj, bo dzieci patrzą!”

Szpital, hospicjum

to drugi dom na tę chwilę.

Obce łóżko, ściany i ręce.

Nikt jednak nie potrafi

zatrzasnąć przed nosem

drzwi Kobiecie,

która zbliża się cicho

i uparcie

korytarzem.

W dalszym ciągu samotna,

chłodna, zdecydowana.

Coraz bardziej tajemnicza.

Autor: Justyna Babiarz